Mijn wijsheid vanuit de diepste Aarde
Vanuit de kracht die ik bezit
Alles omvattend
Alles verklarend
Reik ik omhoog
Wie luisterd hoort mijn kennis
Voelt de stilte van mijn gesuis
Je hoeft niets te zeggen
Ik ben jouw innerlijk huis
Gadesha 2011
Na een drukke week en mega drukke dag sta ik eindelijk op Schiphol om naar Bristol te vliegen. De groep bestaat voor mij uit bekende en onbekende mensen maar al snel zijn we een opvallende groep binnen de vertrekhallen. Onze reis naar het magische Avalon is begonnen.
Ik realiseer mij dat ik anders in deze reis sta dan anderhalf jaar geleden. Ondanks dat ik nu eindelijk mijn eigen heksengroep ben begonnen en dus beter in mijn heks-zijn sta, merk ik dat ik veel onrust in mijn lijf en hoofd heb. Met de dagen die gaan komen zal ik eerst aan mijn eigen stukje moeten werken, denk ik terwijl het vliegtuig opstijgt en ik met een diepe zucht even mijn echte leven achter mij laat.
Mijn innerlijke reis begint op de dag dat we het labyrint van de Tor gaan lopen. Het labyrint bestaat uit 7 lagen omhoog en 7 lagen terug. De lagen staan voor de chakra's en door deze in stilte te lopen kom je in contact met je onderbewuste. Je komt het labyrint binnen op het 3e chakra, in het element vuur, x93heel toepasselijkx94 denk ik nog maar al heel snel ben ik in mijn eigen wereld en vervaagt de realiteit om mij heen. Ik zie wel wat er gebeurt maar het lijkt net of ik geen deel meer uitmaak van de wereld buiten het labyrint. Heel bijzonder om dat te mogen ervaren. Mijn aura is helemaal open en ik hoor de Godin van Avalon eigenlijk al heel snel tot mij praten. "Loop over mij met blote voeten, voel mij zoals ik jou kan voelen"… Zegt ze en al snel zijn mijn schoenen uit en voel ik Moeder Aarde onder mijn voeten kriebelen.
Ik voel het leven kriebelen door het gras tussen mijn tenen, de wind van haar gedachten blaast door mijn haar en de warmte van haar lichaam maakt contact met mij door de opgewarmde aarde. Brandnetels prikken in mijn voeten en doen mijn beseffen dat ik leef en mag voelen terwijl de losse takjes en doornen mij juist vertellen dat zij het verleden zijn. Mijn zintuigen staat super scherp en de Lady van Avalon blijft maar tegen mij praten. Ze vertelt mij over het leven, over plezier en verdriet. Ze laat me visioenen zien van toekomst en heden. Ik wandel het labyrint dan ook met alle liefde die ik voor haar voel en zij laat haar nog meer liefde zien.
"Vetrouw mij, zoals ik jou vertrouwx94 roept ze tegen mij als plotseling de angst boven aan de top van de Tor toeslaat. De wind blaast met enorme kracht om ons heen en het pad dat er ooit was, is niet meer terug te vinden. De helling is zo steil dat ik mij aan de grassprieten moet vasthouden om mijn balans te vinden om niet naar beneden te vallen.
Op level 5 laat Zij mij boos worden. Level 5 correspondeert met het keelchakra. Nog nooit heb ik zo hard gegild om toon te geven aan mijn boosheid en frustraties die ik tegen ben gekomen omdat het pad waarop wij liepen alleen maar uit netels bestond. Mijn voeten branden en in plaats van "au " te zeggen stapelde de frustratie zich op en op…. Het is dan ook heel herkenbaar voor mijn dagelijkse manier van omgaan met frustraties. De Godin laat mij zien en voelen wat het met je doet als je het niet uitspreekt, ik ben haar dan ook dankbaar voor alle lessen die zij mij gegeven heeft in de vele uren die ik met haar heb doorgebracht.
Mijn innerlijke lijn met de godin is nog nooit zo sterk geweest dan daar op de Tor. De urenlange gesprekken die daar gevoerd zijn, hebben een diepe indruk op mij gemaakt. Zelfs als ik nu in gedachten weer in het labyrint stap en aan een bepaalde level denk, komt zij weer naar mij toe en herhaalt zij haar wijze woorden maar herinnert zij mij er gelijk aan dat zij mij is en ik haar en dat al haar wijsheid ook mijn wijsheid is, als ik durf te vertrouwen. "Ik ben jij, zoals jij mij bent"
Nu ik weer thuis ben mis ik de magie van Avalon maar de Vrouwe van de Appelbloesem zit diep in mijn hart. Zij heeft daar een mooi zacht plekje gevonden waaruit zij mij helpt om mijn weg hier in dit aardse leven te vinden. Of ik ooit nog het labyrint ga lopen? Ik denk het wel, ik hoop alleen dat het pad door de jaren heen nog wel zichtbaar zal zijn. Het wordt niet onderhouden door de gemeente wat natuurlijk heel erg jammer is maar aan de andere kant…
Is dat niet de essentie van "the Mists of Avalon"?
Dwars door de nevelen en alleen te vinden door hen die echt opzoek zijn naar Haar.
In het weekend van 16 en 17 april wordt de kasteeltuin van Haarzuilen weer omgetoverd tot een mega fantasy-event. Ieder jaar komen hier meer dan 20.000 burgers, elfen, trollen gothics, middeleeuwse tovenaars, heksen en ander gespuis op af.
De kostuums worden ieder jaar weer mooier en creatiever. Als fotograaf kan ik mijn hart ophalen aan de mooiste creaties die ik zie. Natuurlijk vraag je of je een foto mag maken maar dit blijft toch vaak bij een snelle foto want de mooie wezens willen ook weer verder, begrijpelijkx85.
Daarom nu een oproep!
Wie gaat er zondag 17 april naar Elf Fantasy Fair en zou door mij in alle rust gefotografeerd willen worden? Ik ben op zoek naar wezens, gezinnen, vrienden, vriendinnen, Gothics, Goden en Godinnen alles wat bijzonder is.
Voorwaarde is dat je zorg hebt besteed aan je kostuum maar dit hoeft niet alleen in de gothic of fantasy sfeer te zijn. Een middeleeuws gezin lijkt mij ook erg mooi om te mogen schieten. Vind je het eng om alleen te komen, neem dan iemand mee dan schiet ik van jullie samen een mooie sessie.
Wie wil? jij – jullie? Stuur een e-mailtje naar Gadesha@live.nl en dan kunnen we een afspraak maken. Ik wil natuur wel weten in welk kostuum ik jou / jullie mag fotografen. Zo kan ik een mooie planning maken met diverse mooie mensen en stijlen.
Tot Elfsx85
Het is zo verx85..
Vanaf vandaag is mijn website online. Het heet Mystieke Cirkel en is natuurlijk een cirkel die vanuit Gadeshax92s Cirkel is ontstaan.
Ik heb geen idee wat dit avontuur mij brengt! Ik ben vandaag maar gewoon aan boord gestapt. Ik kan wel 1001 smoezen bedenken waarom ik er nog niet klaar voor ben en tegelijkertijd krijg ik ook 1001 tekens die mij laten zien dat het juist nu de tijd is om te gaan starten.
Dus wandel ik langzaam de wijde wereld van Mystieke Cirkel inx85.. Op weg naar mezelf en naar jou
Wil je een kijkje nemen op mijn site dan ben je van harte welkom
Het is bijna zover…. nog een paar dagen en dan heeft Gadesha's Cirkel niet alleen een hyves, een blog en en twitter account maar ook een eigen website.
Het gaat Mystieke Cirkel heten. Nieuwsgierig? Nog eventjes de puntjes op de i zetten…..
The Maiden comes to bring us light!
The Winter dies, and all is bright!
The frozen ground shall disappear -
And all shall sprout, for Spring is near!
De godin
waar ik loop,
ik hoor de Godin
haar warme stem meegaand op de wind
ruisend door het bladerdek
en streelt mijn gehoor en mijn gedachten
waar ik ben,
ik voel de Godin
haar ronde buik geeft stevigheid aan mijn voeten
haar levendigheid en warmte stroomt door mijn aderen
en verwarmt mijn hart
waar ik kijk,
ik zie de Godin
haar vriendelijke gezicht staat in de maan
in haar ogen spiegelen de seizoenen
en doen mij verlangen naar elk volgend seizoen
waar ik beweeg,
ik ben met de Godin
mijn handen liggen in de hare
doen hen bewegen om te zorgen, lief te hebben
en haar handen leren mij de liefde van het universum
(bron onbekend)
Tijd gaat zo snel voorbij en nu staan we alweer aan de vooravond van 2011.
Dit jaar heb ik met heel veel liefde stilgestaan bij het midwinter gevoel. Als ik s'avonds de hond uitliet en rustig door het parkje liep, bekroop mij het gevoel dat alles klopte. De sneeuw knarste onder mijn voeten terwijl Dextertje en ik ons pad volgde. Het witte landschap lag er prachtig bij en de maan was op xe9xe9n dag na helemaal vol. Het maanlicht gaf het parkje een blauwe gloed en ik voelde Moeder Aarde onder mij, boven mij en om mij heen.
Ik kon de drang niet weerstaan om tussen een groepje bomen het pentagram te tekenen, als symbool voor mijn verbintenis met de wereld om mij heen. Terwijl Dextertje door mijn tekening heen rolde en hapte naar de losse sneeuw wat ik naar hem gooide kwam het gevoel nog sterker naar boven. Midwinter klopte helemaal…. het plaatje was compleet.
Eigenlijk wilde ik niet naar binnen, mijn gezinnetje sliep al en mijn handen werden koud en ook de pootjes van mijn kleine vriend zouden het niet lang meer uithouden. In stilte nam ik afscheid van deze magische avond. Morgen zou het Yule zijn en dat zou ik in de besneeuwde tuin met mijn man en dochtertje vieren. Het vuur zou gezellig knapperen en de warme gluhwijn zouden mijn handen dit keer wel warm houden.
Het was prachtig…..
